(alwaar abraham bijna zijn zoon offerde, waar de tempel van Salomo
stond, later de 2e tempel van Herodes en waar als klap op de vuurpijl
Mohammed ten hemel ging) wilden we nog even Bethlehem zien. Slechts 5
km maar wel een heel avontuur zoals zou blijken. Het is immers
Palestijns gebied en omdat wij als echte doe-het-zelvers vooral alles
zelf willen regelen zaten we maar zo per ongeluk in een bus fanatieke
joodse kolonisten op weg naar Hebron.
"Bethlehem?" Riep de chauffeur? Hij zette ons uit de bus bij een
griezelig checkpoint waar we te voet Palestina ingriezelden. Aan de
grens zei een opbeurende militair nog: "take care that you don't get
shot". Na een te opdringerige en te dure taxichauffeur overleefd te
hebben, de geboortekerk van Jezus als ervaring rijker, dropte de
chauffeur ons weer bij de grens van het bezette gebied. Toen we
hierdoorheen waren, konden we geen taxi of bus meer zien. "We lopen
gewoon terug naar Jeruzalem" besloten we. Het was van het checkpoint
naar de politiepost immers nog geen kilometertje.... Halverwege werden
we aangehouden door een Israelische patrouille. "Hier loopt NIEMAND!"
zei de jonge militair met machinegeweer zo groot als hijzelf. "Welwaar
zeiden we. Dat zie je toch? Wie bunt from Scharpedarp you see...and we
like to walk....". Omdat we toch al halverwege waren konden we z'n
meerdere overtuigen van de zinloosheid van teruglopen. En zo schreven
we geschiedenis: de eerste mensen die volledig bus of autoloos te voet
van Palestina naar Jeruzalem liepen in de laatste 20 jaar. "Ach, de
herberg zat toch vol zeiden we". "But next time take bus" zei ie nog
maar Wilma riep dat ze het toch niet leuk vond. "we are not going
back. We first will try walking on water" en zo kwam er aan deze
gezellige dag ook weer een vrolijk einde!
