Daarna door naar het zuiden. Een weinig boeiend droog landschap met hier en daar wat druiventeelt, kurkbomen en olijfbomen. Die moeten wel geirrigeerd zijn want er groeit in deze tijd weinig groens....
Na wat zoeken vonden we ons huisje. Mooier wordt het niet; pal aan de oceaan met niets voor ons... geweldig!!
Direct een wandeling langs de steile rotskust gemaakt naar het dorpje Burgau.
Onze “nederzetting” ligt precies tussen Luz en Burgau en een voetpad langs de rotsen verbindt de dorpjes. Jammergenoeg begaf Wilma’s enkel (die ze al een paar keer verzwikt had) het voor de zoveelste keer en met een dikke en open knie als gevolg toch maar even langs de farmacia gegaan voor pleisters en een enkelband. Direct de boodschappen voor een goed leven ingeslagen en na een eenvoudige maaltijd een afzakkertje genomen uitkijkend over de pikzwarte Atlantic.
