Vandaag verkast en ook weer een fraaie camping gevonden. Dit keer direct aan zee met eigen strand. Wij staan mooi rustig op een hoger gelegen terras met veel ruimte om ons heen.
We dachten dat Jochem ongevoelig voor wagenziekte maar het is onze Willy gelukt hoor! Veel bochtenwerk gecombineerd met heuse Baten stuurmanskunst wist de maaginhoud van onze telg alras in de berm te doen geraken. Papa Paul heeft de laatste kilometers maar weer afgelegd en gelukkig was het leed eenmaal op de camping aangekomen snel geleden want toen verdween er alweer een grote gegrilde panini met kaas, tomaten en corsicaanse ham in het ontregelde maagje.
